Στην Καλαμαριά, οι σκαλωσιές έχουν γίνει το νέο αστικό τοπίο. Κορδέλες, μπάζα, σκόνη – όλα αυτά πλέον σημαίνουν «καθημερινότητα». Οι κάτοικοι δεν ζουν απλώς μέσα στα έργα. Επιβιώνουν μέσα σ’ αυτά. Γιατί εδώ, η υπομονή δεν είναι αρετή. Είναι όρος επιβίωσης. Κι εκεί που λες πως τα έχεις δει όλα, η ελληνική πραγματικότητα σου θυμίσει ότι πάντα υπάρχει πιο κάτω.
Αυτή τη φορά, πρωταγωνιστής είναι ένας ιδιοκτήτης οικοδομής στην 25ης Μαρτίου. Το κτίριό του στεγάζει το ΚΠΑ2 – ναι, δημόσια υπηρεσία, φυσικά με παχυλό ενοίκιο. Ο άνθρωπος λοιπόν αποφάσισε ότι η μπροστινή είσοδος… περισσεύει. Τι να την κάνει; Να την κάνει parking. Όχι, δεν είναι αστείο. Είναι η ελληνική πραγματικότητα σε απευθείας μετάδοση.
Τα έργα ξεκίνησαν αμέσως. Όταν πρόκειται για προσωπική πρωτοβουλία, όλα γίνονται με ρυθμό Formula 1. Όταν πρόκειται για δημόσιο συμφέρον, τότε «περιμένουμε την έγκριση». Η ερώτηση είναι απλή: υπάρχει άδεια; Και αν ναι, ποιος τη χορήγησε; Ποιος υπέγραψε το κλείσιμο της εισόδου μιας δημόσιας υπηρεσίας;
Και τώρα, πώς θα μπαίνουν τα ΑμεΑ; Οι μητέρες με καρότσια; Οι ηλικιωμένοι; Η απάντηση – απλή, ελληνική και εξωφρενική: «Από την έξοδο κινδύνου». Κυριολεκτικά. Αν γίνει ατύχημα; Ποιος θα φταίει; Ο δήμος; Το ΚΠΑ2; Ο ιδιοκτήτης; Ή μήπως η κοινή λογική, που έχει πάρει αναρρωτική;
Η Καλαμαριά “αλλάζει” χρόνια τώρα. Τώρα, αλλάζει και η έννοια του δημόσιου χώρου. Με θέσεις parking, φυσικά. Ελλάς το μεγαλείο σου.