Ήταν 18 Οκτωβρίου 1912. Εκείνο το βράδυ, ένας άντρας τόλμησε αυτό που φάνταζε αδύνατο. Ο ναύαρχος Νικόλαος Βότσης έγινε ο «μπουρλοτιέρης» του Θερμαϊκού και συνέδεσε μια για πάντα το όνομά του με την ιστορία της Θεσσαλονίκης.
Σήμερα, η μορφή του δεσπόζει στο άγαλμα μπροστά από τον Λευκό Πύργο, ενώ το όνομά του φέρει τιμητικά μια ολόκληρη συνοικία της Καλαμαριάς. Ποιος ήταν όμως ο άνθρωπος πίσω από τον θρύλο;
Το «βαρύ» όνομα του Νικόλαου Βότση
Ο Νικόλαος Βότσης γεννήθηκε στην Ύδρα το 1877. Κουβαλούσε βαριά κληρονομιά, καθώς ήταν γιος του Ιωάννη Βότση και της Μαρίας Κουντουριώτη. Ήταν ανιψιός του Παύλου και του Ιωάννη Κουντουριώτη, καθώς και δισέγγονος του Γεωργίου Κουντουριώτη.
Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και εντάχθηκε στο πλήρωμα του θωρηκτού «ΥΔΡΑ». Για πολλά χρόνια προσέφερε τις υπηρεσίες του στο Ελληνικό Ναυτικό, όμως η μοίρα του επεφύλασσε την πιο ένδοξη στιγμή της καριέρας του στα νερά του Θερμαϊκού.
Το χρονικό ενός παράτολμου εγχειρήματος
Το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου 1912, ο Βότσης έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιό του.
Έχοντας για οδηγούς δύο έμπειρους ψαράδες από το Λιτόχωρο, απέπλευσε με το Τορπιλοβόλο 11 από την Κατερίνη (Σκάλα Ελευθεροχωρίου) με τα φώτα σβηστά, βάζοντας πλώρη για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Με χειρουργικές κινήσεις, παρέκαμψε το ναρκοπέδιο που προστάτευε την είσοδο του κόλπου και πλησίασε αθόρυβα και απαρατήρητος τον στόχο του.
Ο τορπιλισμός του Φετχί Μπουλέντ
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα (περίπου στις 23:35), ο Βότσης έδωσε την εντολή. Εκτόξευσε δύο τορπίλες εναντίον του οθωμανικού θωρηκτού «Φετχί Μπουλέντ» (Feth-i Bülend), πιάνοντας στον ύπνο τις τουρκικές αρχές.
Οι τορπίλες βρήκαν στόχο. Το τεράστιο πλοίο άρχισε να βουλιάζει, παίρνοντας μαζί του στον βυθό το γόητρο και τη δύναμη του Οθωμανικού στόλου. Η επιτυχία αυτής της καταδρομικής ενέργειας ανέβασε κατακόρυφα το ηθικό των Ελλήνων, λίγες μέρες πριν την είσοδο του στρατού στην πόλη.
Το ναυάγιο που «ζει» ακόμα
Η ιστορία του πλοίου δεν τελείωσε εκείνο το βράδυ.
Το κουφάρι. Το «Φετχί Μπουλέντ» παραμένει μέχρι σήμερα μισοβυθισμένο μέσα στη λάσπη του Θερμαϊκού, ακριβώς απέναντι από τον Λευκό Πύργο.
Το κατάρτι: Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, οι αρχές ανέσυραν το κατάρτι του βυθισμένου πλοίου και το μετέτρεψαν στον ιστό της ελληνικής σημαίας που βλέπουμε μέχρι και σήμερα στον Λευκό Πύργο.
Οι Μαγεμένες (Las Incantadas): Η ιστορία των «Ελγινείων» της Θεσσαλονίκης που κατέληξαν στο Λούβρο